Ostatnimi czasy, czas pędzi bardzo szybko, nieprawdaż? Doba składa się już nie z dwudziestu czterech, lecz z piętnastu godzin, swoje urodziny obchodzimy nie raz w roku, ale co kwartał, zaś tempo wzrostu dzieci jest tak szybkie, że czasem przychodzi nam do głowy, czy ktoś ich aby nie podmienił.

—  Niespełna dwa lata temu ją urodziłam, a już ma niby osiem lat? Przypadek? Nie sądzę… —  pytamy siebie czujnie, przypatrując się dziecku.

—  Oddajcie mi moje dziecko, ucznia nauczania początkowego! — krzyczymy, łypiąc na siedzącą w fotelu obok gimnazjalistkę.

Gdy czas pędzi ekspresem, gdy fala obowiązków szkolno-zawodowo-domowych nas wprost zalewa, a z zewsząd kuszą internety, smartfony i seriale, okazuje się, że mamy coraz mniej czasu dla rodziny, a przecież utrzymywanie KONTAKTU i budowanie RELACJI z nią wskazujemy jako jeden z życiowych priorytetów. W obliczu tych faktów, wzięłam sprawy w swoje ręce i opracowałam „Strategię Rodzinnego Public Relations”, którą będę publikować w odcinkach. Dziś tematem naszych rozważań będzie: „Budowanie relacji z rodziną podczas posiłków”.

Tabloidy zaczęły snuć domysły, że przytyłam. Musiałam zdementować te plotki. Zadzwoniłam do Erika i umówiliśmy się pod najlepszym pod słońcem sklepem z ubrankami i akcesoriami dla dzieci. W obcisłej sukience, uwydatniającej mój brzuch (i żadnych innych zbędnych kilogramów, podkreślam) przeglądałam niemowlęce kaftaniki, a on mnie z ukrycia fotografował. Zdjęcia nie udały się, ponieważ fotograf zapomniał aparatu. Dlatego do publikacji w prasie dałam swoje pierwsze lepsze zdjęcie, zrobione rano, tuż po przebudzeniu:

Redakcja poprosiła, żebym wymyśliła coś oryginalnego, coś co, uwzględnione w tytule, przykuje uwagę czytelnika. Wymyśliliśmy z mężem: „Nishka TYLKO U NAS W CIĄŻY! Wybrała uniwersalne imię dla dziecka, niezależnie od tego czy będzie to chłopiec, czy dziewczynka!”